Spitex Aarau – Von Mensch zu Mensch
  • Nov 24, 2014
  • admin
  • Kommentare deaktiviert
  • 1644 Views

Informationsveranstaltung der Spitex Aarau

24.11.2014

Meister Pfriem
aus Kinder- und Hausmärchen, Grosse Ausgabe, Band 2 1857
Gekürzt und in Erzählform überarbeitet von Corina Frey

De Meister Pfriem isch en chliene, hagere, und sehr nervöse Ma gsii. Sis Haar isch grau und struppig vom Chopf abgstande und sini chliine Aeugli händ unufhörlich links und rächts glueged…

alles hät är gseh und

a allem hät är öppis uusz`setze gah,

alles hät är besser gwüsst

und immer hät är rächt gha.

Wenn är gloffe isch, hät är derart mit de Arme gruedered, dass är emol eme Mäitli de Wasserchübel so heftig us de Hand gschlage hät, dass är grad begosse worde isch…“Du dummi Chue, hät de Meister Pfriem gschumpfe, chasch Du ned luege, wer hinder dir herlauft…“

Vo Bruef isch är Schuester gsii

Aber kein Gsell häts ihm chönne rächt mache..d’Stich ned regelmässig,d‘ Absätz ned gliich höch, s’Läder z‘härt…nüt isch guet gnueg gsii…so isch es keis Wunder gsii das es niemer meh als en Monet bi ihm uusghalte..hät.

Är sälber hät ned viel fertig broocht, hä jo är hät ja  kei Viertelstund chöne stillsitze….

Wänn sini Frau am Morge  s’Füür aazündet hät, isch är baarfuess i’d Chuchi gstürmt und hät brüllt:“ Wotsch du mir s’Huus aazünde, mit dem Füür chönnt mer ja en Ochs broote…isch’s Holz öppe gratis????“

Hätt är d’Mägd gseh am Zuber Wösch wäsche  und derbii verzelle und lache, hät är gschumpfe:“ Lueg emol do stönd d’Gäns und schnattered  und vergässe vor luuter gschatter ihri Arbet…waaas Seife!!!!nämed die, heillosi Verschwändig, nume z’fuul zum ordentlich riieble…“

I sinere Täubi  isch är über en Lauge- Chübel gstolpered und die gaanzi Chuchi isch überschwämmt gsii….

Do isch är wieder abgsässe, hät e paar Stich gnäit..aber sofort wieder uufgumped und uf d’Strass usegrännt…und isch grad a’d Zimmermanne grote….“waas mached ihr dänn do,so wärde die Balke ja gar ned grad!!!…“

er hätt em Zimmermaa d’Axt us der Hand grisse und hät wele zeige,wie mer das macht…aber

wo en Wage mit Lehm verbiigfahre isch, hät er si churzerhand furtgworfe und hät de Buur angschauzt:“ bisch du ned bitroscht, wer spannt dänn au so jungi Ross vor en so schwere Wage…tod umfalle werded sii“, ..aber de Buur hät e kei Antwort gää

und de Meister Pfriem isch wüetig wieder id Werkstatt gange..

Do hät ihm de Lehrling  en Schueh brocht…“was isch dänn das scho wieder…han i  ned gseit, du söllisch dä Schue ned so wiit uusschniide? Es chauft doch niemer Schue wo fasch nume Sohle bestönd.“

„Meister“ hät do de Lehrbueb gseit: „das isch dä Schue, vo Euch abegfalle isch, wo ihr so uufgsprunge sind!!!iiig han en Euch nume uufgläse…aber Eu chönnti ja en ängel vom Himmel s’ned rächt mache….“

I däre Nacht hät de Meister Pfriem träumt…är segi gstorbe  und  uf em Wäg in Himmel. Er hät a’d Himmeltüre poldered und gwättered…“ned emol en Ring händs a de Türe, do chlopft mer sich ja d’Chnöchel wund….“ De Petrus isch go luege, wer do so en Lärme macht.

„Ah Ihr sinds Meister Pfriem!?-losed, ich will Eu scho ineloo, aber i warne Eu, im Himmel wird ned gmeckered…suscht wird’s Eu übel becho…“

„Ihr hätted eu d’Ermahnig chöne spare, hät de pfriem umegmuuled, ich weiss scho,was sich ghört…und da isch ja Gott sei Dank alles vollkomme und ich mues mi ned uufrege wie uf de Erde.“

Er isch inegange i  die schöön wiite Himmels-Rüüm, isch hin und her gloffe und hät mit sine chliine Aegli nach links und rächts glueged….ab und zue öppis brummled oder de Chopf gschüttled.

Do hät är zwöi Aengel gseh, wo en Balketrait händ,e so eine wo öpper im Aug gha hät , während er nach em Splitter im Aug vom andere gsuecht hät. Aber sie händ de Balke ned längs treit sondern quer…

“hät mer doch scho emol e sonen Unverstand gseh!!“hät de Meister Pfriem – allerdings nume dänkt – und hät beobachted, dass d’Aengel trotzdem niened aagschosse sind…“nu ja, isch ja eigentlich gliich, wie mer dä treit“…hät do de Pfriem versönlich dänkt.

E chli spöter hät är zwei Aengel entdeckt, wo Wasser in es Fass mit Löcher gschöpft händ…und s‘wieder uf allne Siite uf usegloffe isch….“Aller Hagel“…platzt do de Meister Pfriem use…bsinnt sich aber glücklicherwiis no und hät dänkt….“nu ja, wenn mer Zyt hät, chammer ja so unnützi Sache mache, bsunders will man ja im Himmel sowieso gärn fuulänzt, wie n’i ha müesse bemerke…“

…D’Aengel händ’s lo rägne uf d’Erde, aber das hät de Meister Pfriem ned gmerkt.

Do hät är en Wage geseh,wo ineme tüüfe Loch stecke bliebe isch…“wieder eine so unvernünftig glade, was isch do überhaupt drinn?“

„Frommi Wünsch, hät de Maa zur Antwort gää, i ha dermit eifach ned chöne uf der rächti Wäg cho…aber jetzt han i de Wage no gottseidank no do ufe brocht….si werde mi jetzt sicher ned do stecke loo…“

und würkli, isch en Aengel cho und hät zwöi Ross vor de Wage gspanne…“nu ja, ganz guet, hät de Pfriem brummled, aber zwöi Ross sind doch zwenig, also vier müessteds dänn scho sii…“ do chunt en andere Aengel und bringt no zwei Ross, spannt sie aber hinder de Wage…

Jetzt isch es em Meister Pfriem  zviel worde….“Tolpatsch!!!hät är losgschumpfe: hät mer dänn scho je mol e so en Wage usezoge????..do meined die doch würkli alles besser zwüsse…“

Er hetti no wiitergschumpfe, doch do isch är unsanft am Chrage packt und usebuxiert worde…doch i de Augewinkle hät er chönne erkänne, dass de Wage vo vier Flügelross i d’Höchi ghobe worde isch…

I dem Momänt verwached de Meister Pfriem…“Nu ja, im Himmel isch alles viellicht e chli anders, aber mer cha doch ned mit aaluege, wie öpper hinde und vore Ross aaspannt…“

„nu ja, si händ ja Flügel gha, aber wer cha das wüsse…

und was isch das für e Tummheit, Rösser, wo ja Bei händ zum laufe, no Flügel anezmache….

aber jetzt mues i uufstoh, suscht mached si  wieder alles falsch….es isch ja nume es Glück, dass i ned würkli gstorbe bin….wie wäri dänn das no usechooo.“